Vergelijk opties » Blog » Ik heb geen vrienden en voel me eenzaam + Directe oplossing

Als jij goed kijkt, zie je in de afbeelding hierboven dat die jongen emotioneel is...

Ik heb geen vrienden en voel me eenzaam + Directe oplossing

Gigantisch veel mensen worden geconfronteerd met eenzaamheid en willen iets samen doen maar niemand heeft prioriteit of energie.
Tja ik noem het prioriteit want mensen die zullen echt wel tijd maken als ze jou als prioriteit zien...

Voel jij je eenzaam? Hebben mensen om je heen andere prioriteiten? Dit aangrijpende verhaal laat je minder eenzaam voelen en gaat over een meisje die zelfs haar ouders kwijt was. Zelfs mijn ouders houden niet van mij... Gevolgd door tips van het meisje zelf met een directe oplossing.

Het aangrijpende verhaal van een meisje die een turbulente kindertijd en jeugd heeft gehad en zelfs haar ouders kwijt is geraakt aan psychische problemen.

Ben al mijn vrienden kwijt, mijn familie die al genoeg aan hun eigen leven hebben en zelfs mijn ouders houden niet eens van mij...

Je bent 18 en je zou op jezelf gaan... Maar je moeder is vanwege haar zware burn-out en depressie jouw geld voor het huis en mantelzorg voor haar tweede dochter nodig. Het huis moet gedaan worden want dat gebeurt niet meer door mijn moeder en stiefvader. Je zusje is negen jaar en ligt nachten huilend wakker vanwege de ruzies die haar ouders steeds hebben over alles en nog wat. Zelf had ik een vader die verbaal erg agressief was en om een Italiaanse bol al helemaal door het dak ging.

Mijn stiefmoeder geilde op het feit dat hij zo agressief werd en kwam dan ook met pathologische leugens om hem zo kwaad mogelijk te krijgen naar alles en iedereen. Vooral ik was het doelwit omdat ze na de geboorte van mijn broertje, haar alleen nog maar aan mij ergerde... 

Ik ontwijkte mijn vader het liefst zo veel mogelijk want had al genoeg aan mijn hoofd. Hij hield toch al niet meer van mij. Ze hadden heftige seks tot diep in de nacht waarin mijn stiefmoeder als een speenvarken door merg en been krijste in bed waardoor ik niet kon slapen. 

Maar o wee als mijn radiootje door het nieuws een beetje harder ging als ik lag te slapen, trok mijn vader mij uit mijn bed als die speenvarken wakker is geworden vanwege het nieuws van mijn radiootje.

Hoe eenzaamheid begon.

Was klein en mijn ouders waren close. Ik kwam als baby onverwacht maar mijn ouders kwamen er snel achter, dat ze met de opvoeding en meer dingen niet op één lijn lagen. 

Ze kregen vaker ruzie al vanaf toen ik twee jaar oud was. 

De ruzies werden heftiger en heftiger tot ik als klein meisje zag dat mijn moeder helemaal uit haar plaat ging tegen mijn vader toen hij haar keer op keer pijn deed met van alles en nog wat aan woorden.

Ze gooide een kop hete koffie door de woonkamer waar ik bij zat en ik verschuilde mij achter een roze skippybal. Mijn vader liep toen naar boven en ging meteen naar bed... Ik troostte mijn moeder en wou daarna naar mijn vader.😥

Mijn moeder zorgde goed voor mij en mijn vader nam mij mee naar leuke plekken en prikkelde mij met leuke dingen. Hij werd echter alleen boos als hij daar een goeie reden voor had. Toen ik hem als vijf jarig meisje in het gezicht schopte tijdens het donderjagen toen kreeg ik flinke billenkoek en terecht!

Toen ik naar een andere school ging, gingen mijn ouders scheiden en mijn vader zat op mijn bed huilend duidelijk te maken, dat hij mij niet meer dagelijks ging zien. 

Dit was nog maar het prille begin van de hel op aarde die komen zou.

Maar gelukkig had ik een oma en een tante die mij liefde gaven en veel met mij speelde. Mijn andere opa, oma en tante lieten mij kennis maken met de leuke dingen van de wereld maar ook tegelijker tijd met de hardheid van deze wereld en dat niet alles vanzelf sprekend is. Het waren ook gebroken mensen met een flinke rugzak. 

De kei harde wereld zeker als je door de turbulentie wordt gestuurd en hier zelf niks aan kan doen. Het begin van eenzaamheid is sociale destructie. 

Toen ik zes jaar oud werd ging ik naar een andere school helemaal 45km met de taxi en weer terug. Wat het minder spannend maakte, is dat ik een bekende (vriend) genaamd Marlon weer tegen zou komen in de taxi en in mijn nieuwe klas op de basis school. 

Althans dat dacht ik... Kwam er als snel achter dat deze beste vriend geen vriend meer was maar helaas een vijand. De taxi chauffeuse ging mij pesten samen met de medereizigers toen ze ontdekten dat ik een verbale achterstand had opgelopen door de ontwikkelingsachterstand die ik thuis als op kinderdagverblijf had opgelopen. Ik bleek ook al vroeg gedragsproblemen te hebben ontwikkeld toen de turbulenties en trauma`s mij als klein meisje niet waren ontgaan. Daarnaast was ik erg bang en dat was de voedingsbodem voor de pesters als voor de hoog volwassene taxichauffeuse om nog verder te gaan met pesten... 

Ook op basisschool liep ik een sociale ontwikkelingsachterstand op doordat ik met kinderen werd opgescheept die ook gedragsproblemen hadden. Dus aapte ze al snel na waardoor ik daar nu als volwassene helaas geen profijt van heb.

De kinderen waren niet goed gesocialiseerd en extra agressief en fel.
Hierdoor moest ik soms defensief zijn en problemen met vuisten oplossen.

Vrienden werden manipulatief of gingen chanteren als ze mij zat waren. Dat kwam omdat ik altijd de baas was over vrienden en ze het zat werden waardoor ze uiteindelijk de baas over mij werden toen ik dacht dat ik een band met ze had en hierdoor extra kwetsbaar werd.

Na de scheiding van mijn ouders, werd mijn vader veel agressiever en sneller boos naar mij. Ik deed mijn best om precies in het verwachtingspatroon van mijn vader te passen maar dat lukte niet altijd. Sprak toen met trots uit naar mijn vader als zes jarig meisje: Kijk papa ik heb zo goed mijn best gedaan dat je dit weekend niet boos op mij bent geworden. Goed he`. Dit is helaas voor mijn vader niet iets om trots op te zijn... 

Mijn moeder was bijna alleen maar gestrest en nerveus en vloog uit haar plaat toen ik even iets niet wou of niet als een robot deed wat zij van mij verwachte. Moest op iedere scheet al naar bed.

Mijn vader was opzoektocht naar liefde en hierdoor kwamen 11 verschillende vrouwen in mijn kindertijd. Dit was voor mij ook wel eens leuk en heb ook zeker leuke dingen gedaan met de dames en de kinderen die ze mee brachten. 

Al merkte ik wel dat mijn vader graag liever een zoontje heeft gehad dan een dochter en droeg mede omdat ik het graag ook wou, jongenskleding met een arend of een tijger erop. Was dol op roofvogels.

Sommige vrouwen waren lief en anderen werden op gegeven moment bitches naar mij toe. Gelukkig waren de bitches er ook niet lang want ze waren ook niet meer bepaald aardig naar mijn vader en andersom ook absoluut niet... 

Ik mocht veel meer van mijn vader dan van mijn moeder. 

Heb ook leuke herinneringen aan mijn vader. 

Toen mijn moeder veel naar mij schreeuwde werd ik net als de training bij defensie, hard en raakte gewend aan dat gepapegaai toen ik 10 jaar oud was. Ze moest haar wel aanpassen anders ging het niet meer. Want ik was gewoon te hard en te sterk geworden. 

Ze werd steeds zachter en begon mij ook eindelijk een beetje liefde te geven waar ik niet genoeg van kon krijgen. Dus werd ik ook helaas manipulatief om die liefde maar te blijven krijgen waar ik zo naar verlangde. Door gedragsproblemen liep ik bij meerdere psychologen en psychiaters en werd een profkonijn voor meerdere soorten medicatie om te kijken waar ik baad bij had en vooral om mijn angsten te reguleren. Maar medicatie is een tijdelijke oplossing en voor de meesten geen definitieve oplossing voor dergelijke problemen. 

Ook mijn lieve oma stopte in eens door ouderdom met spelen en leuke dingen met mij doen waarvan ik toen ook niet begreep waarom.

Hierdoor werd ik veel boos op oma.

Eenzame jeugd.

Ook in de pubertijd en tijdens adolescentie waren er meer pesters dan echte vrienden. Je beseft ook steeds meer in welke situatie je zit. Vaak schreeuwde ik tegen mijn moeder ik wil dood! Toen ik 11, 12 en 13 jaar oud was. Dit meende ik soms ook echt. 

Was er gewoon klaar mee. Niemand miste mij toch. 

Gelukkig heb ik mij er niet toe gezet om er ook echt een einde aan te maken zoals sommige van mijn levenstijdsgenoten.  

Was niet bezig met hormonale ontwikkeling maar met paranormale ontwikkeling en had ook paranormale vrienden. Dit vond ik beren interessant dat er ook nog een wereld naast de zichtbare wereld is. 

Mijn familie ging toch steeds meer achteruit. 

Ook die vrienden verdwenen sporadisch en was ik weer alleen. 

Ik moest tot mijn 18de naar mijn vader maar daar had ik geen zin meer in. Hij had al een kind met een andere vrouw die haar toch alleen maar aan mij ergerde. Gelukkig waren ze vaak weg en als ze thuis waren, dan kon ik naar de lieve oma die aan de overkant van de straat woonde. 

Toen ik 12 was kwam deze 11de vrouw bij mijn vader. Ze was toen vriendelijk en ik hoorde dacht ik bij haar familie. 
Ze was erg subtiel en heb leuke gesprekken met haar gehad als 13 jarig meisje. Haar familie woonde ook nog eens in een omgeving die ik heel mooi vond en mocht graag die omgeving ontdekken. 
Op gegeven moment, werd mijn vader steeds panischer en zij ging haar steeds meer aan mij en de geluiden in de omgeving ergeren. 

Ik mocht steeds minder en minder.
Want ik was zogenaamd het stresskind.

Dit werd steeds erger en begon mijn vader steeds meer te verliezen. 
Toen ze zwanger werd van een zoontje, werd mijn verjaardag niet eens meer gevierd. Toen kwam er nog eens bij dat ik er niet meer bij hoorde... Dat deed pas pijn! Toen was ik er helemaal klaar mee.

Toen 16 was kreeg ik wel eens ruzie met mijn vader om de kleinste dingetjes toen hij uit zijn slof schoot gaf ik aan dat ik mij onveilig voelde en dat hij normaal moest doen. Vluchtte ik bij hem weg toen hij gigantisch te ver ging want ben niet tegen hem opgewassen in zijn eigen huis. Wou toen ook al op mezelf want mijn moeder had een burn-out met depressie en wou gewoon weg uit die ellendige situatie.

Toen ik 18 was, was ik assepoester en mantelzorger in huis. 

Mama en stiefvader waren s`nachts actief bezig met ruziën. 

Was mijn moeder kwijt aan haar burn-out en depressie en dacht door haar problemen, dat ze niet meer van mij hield!

Had naast school, werk, stage en thuis geen tijd en ruimte voor vrienden. Uiteindelijk heeft mijn vader toch geholpen bij het verhuizen naar een locatie waar ik opgevangen kon worden door connecties die ik gelukkig had opgedaan. Toen ik op mijn 18 en 4 maand mijn moeder moest vertellen dat ik niet meer thuis kwam. Maar de kans kreeg om weg te gaan uit de ellendige situatie en ik hier niet meer langer mee opgezadeld wou worden. Het was vreselijk dit tegen je moeder te moeten zeggen! Zeker als je loyaal en trouw bent aangelegd. 

Hoe dan verder? Zelfmoord is niet de oplossing...

Drie maanden na verhuizing was ik door andere keuzes niet bij mijn stiefmoeder op haar verjaardag geweest waar ze mij overigens niet voor had uitgenodigd. Hier werd ze boos om en had haar daarom kenbaar gemaakt dat ze ook 3 jaar lang niks met mijn verjaardag hadden gedaan na de geboorte van mijn broertje. Zelfs mijn 18de verjaardag niet... Dat ik het ook maar moest accepteren en maar niet kinderachtig moest doen! Dit begreep ze weer eens niet en stopte met appen... Toen kreeg ik weer een agressieve vader aan de lijn die na mijn indruk niet eens als mijn vader klonk. Want zo praat een vader niet... Schreeuwen en schelden kreeg geen kans om wat te zeggen.

Dus heb de telefoon opgehangen en gewacht tot hij mij om vergeving vroeg want de deur stond nog open voor hem. Wel voor mijn vader want het blijft ten slotte je vader... Maar ik blijf ook zijn dochter en het hoeft niet weer eens van één kant te komen.😔

Zelf heb ik al mijn rationele moed bij elkaar geraapt en heb ik gekozen voor een extra school jaar op mijn oude school waardoor ik met vier diploma`s van school ben gekomen. Ging naar spelletjes avond met de hoop om vrienden te ontmoeten. Dat is gelukt had er 1 echte vriend aan over gehouden waar ik lang plezier van heb gehad. 

Was door een kerkelijke collega op mijn werk, met wanhoop naar een kerk gegaan om mensen te treffen om binding mee te krijgen maar deze kerk had kliekjes en geen behoefte om naar nieuwe mensen om te kijken... Ben bij meerdere kerk organisaties geweest met de hoop op binding maar helaas is het door de Nederlandse hectiek geen doen om mensen te vinden die ik zocht.

Wel ben ik Jezus gaan volgen en heeft god mij niet in de steek gelaten en val ik op god terug als er iets is. Soms gaat dit over dankbaarheid. Vaak om raad te krijgen van Jezus bij onzekere situaties in het leven. 
Want heb ontdekt dat de geestelijke dementie echt is.

Heb op een datingsite een gentleman ontmoet, waar ik na leuke anderhalf jaar ook weer afscheid van heb moeten nemen vanwege dat de vrouw van zijn leven op zijn pad was gekomen. 

Na 5 jaar verloor ik de vriend van de spelletjesavond. 

Helaas was die beste jongen zo hard dat hij na 5 jaar contact mij als een baksteen heeft laten vallen door na lang wachten te vertellen wat hem dwars zat en BAM gelijk de contact te verbreken. Volgens mij zit er nog iets tussen moed bij elkaar rapen om iets te zeggen wat je dwars zit, en het contact verbreken. Namelijk er samen uit proberen te komen? Of gewoon het er over te hebben en een vriend of vriendin minstens een kans te geven door aan te geven wat jij nodig bent? 

Maar als hij dat na al die jaren dat zo kan doen, moet er vast meer achter hebben gezeten naar mijn idee. 

Hoe gaat het nu anno zomer 2022 met mij? 

Het gaat redelijk goed... Heb een eigen huis met een mooie tuin.

Heb leuke en goed gesocialiseerde en afgerichte huisdieren die ik liefde maar ook een strenge opvoeding geeft. 

Heb mijn auto rijbewijs met auto slim en zelfstandig verkregen. 

Ben bezig met opleiding boswachter en werk voor het ministerie bij Staatsbosbeheer. Daarnaast ben ik ook cursist piloot. 

Heb een lieve team collega`s en goede vliegmaten. Dus genoeg om van te leren dus. 

Door dat god mij mensen op mijn pad heeft gestuurd waarvan sommigen alweer gevlogen zijn, heb ik een degelijke opvoeding gehad en ben ik van mijn ervaringen wijzer geworden. 

Heb wel heel wat psychische deuken opgelopen en ben hierdoor vaak moe en veel rust nodig. Net als genezen van een zware ongeval met zwaar letsel moet ik mentaal als geestelijk herstellen. Merk wel dat dit een langdurig genezingsproces van vallen en opstaan is.

Ben veel gevoeliger voor berispingen en ruzies terwijl je zou zeggen dat ik er wel tegen zou moeten kunnen. Maar de realiteit is toch anders en voel mij enorm kwetsbaar en ben daarom veel moed nodig om ergens wat van te zeggen als mij het niet aanstaat.

Net alsof iemand tegen mijn gebroken been aanschopt als ik die zou hebben. Maar mijn gebrokenheid is onzichtbaar en dus moeilijker te begrijpen. Al lukt het open zijn in een groep steeds beter...💪👊✊

Kan zeggen dat ik het goed voor elkaar heb en psychisch aan het opkrabbelen ben. Heb alweer degelijk contact met mijn moeder maar mijn vader heeft mij officieel in de steek gelaten en tot op heden geen serieus contact meer gezocht. Sneu en met zo`n loser hoef ik ook niet om te gaan. Wat ik wel aan hem eer is dat ik goed met financiën om kan gaan dus papa daarvoor heel erg bedankt dit bespaard mij een hoop ellende en gaat ook een hoop ellende besparen.😘

Voor de rest heb ik veel mensen die mij pijn hebben gedaan vergeven! Dus ga ik geen wraak meer op hun nemen en geen wrok meer koesteren.

Dit wil overigens niet zeggen dat ik gelijk dikke vriendjes met ze ben en dat alles zomaar weer mag... NEE er zijn wel maatregelen getroffen om de pijn zo veel mogelijk te mijden en het een en ander te voorkomen waar dat kan.

Hoe jij aan vrienden komt + extra belangrijke tips.

De oplossing tegen eenzaamheid is een goede vriendschap... Ik ga deze tips aan jullie bekent maken want ik gun niemand de eenzaamheid die ik heb doorgemaakt.

Tip: 1 Hoe kom je aan goede vrienden?

Vraag jezelf af, wat zoek jij in vriendschap? 

Bijvoorbeeld door op een datingsite te zetten dat je opzoek bent naar vriendschap. Of in de gemeente worden ook zeker na de coronatijd initiatieven gehouden voor jongeren en ouderen die opzoek zijn naar oprechte vriendschap. Kijk wat er in jouw gemeente mogelijk is. Vriendschap kost moeite en er is moed voor nodig om aan echte vriendschappen te komen. Vrienden komen en gaan en zullen je ook echt een keer gaan teleurstellen. 

Bonus tip tegen een eenzame kerst... 

Boek gezelschapsreis met kerst kijk dan wel even welke doelgroepen er mee gaan en of jij het wel fijn vindt om met die doelgroep te gaan.

Tip 2: Wees een beetje kritisch maar niet te. Zoek vriendschap naar je behoefte en interesses. Wil je een reismaatje of uitgaansgezelschap? Kun je 1 keer in de paar maand of willen jullie elkaar wekelijks zien? 

Tip 3: Onderneem passende actie en ga naar gelegenheden die bij jou passen. Als je graag wil leren vliegen doe dat dan ook en kijk wat de mogelijkheden zijn. Dan ontmoet je piloten als cursisten met dezelfde interesses en raakvlakken waardoor je waarschijnlijk vriendschappen krijgt. Hou je van paardrijden maar je blijft maar passief thuis dan zou je ook geen passende vrienden ontmoeten. Onderneem ook al is dit dood en dood eng. Het is pas eng als je eerder sterft van de eenzaamheid en niemand op je begrafenis komt. 

Kortom: Maak connecties en ga je dromen achterna dan komen de vrienden vaak vanzelf wel. 

Tip 4: Pas je aan je levensbehoefte. Ik moet meer rust nemen vanwege de heftige tijden die ik heb gehad. Dit maak ik kenbaar aan de groep en hier is ook zeker respect voor. Maar pas je ook aan de mensen om je heen en leer van ze waar je dat kan en van de kansen die je krijgt.

Tip 5: Niet alles is jouw eigen schuld en accepteer wat je fout hebt gedaan en wat je niet kan veranderen. 

Tip 6: Let op je woorden en wees bedachtzaam met wat je doet en zegt. Je hebt maar 1 kans om een goede eerste indruk achter te laten bij iemand. Dus werk aan jezelf en aan je zelfvertrouwen. 

Wees geduldig en niet onbeschoft. Dit is voor velen lastig die langdurig in eenzaamheid hebben geleefd en hierdoor een lichte sociale achterstand hebben opgedaan. 

Dit is niet om de spanning op te voeren maar om te zorgen dat je mensen de ruimte geeft en niet meteen claimt. 

Het is al dapper genoeg als je gewoon normale gesprekken aan gaat over onderwerpen die bij jou als persoon passen. Als je in de juiste omgeving bent, zou je de juiste mensen treffen waar je een klik mee gaat krijgen. 

Als je interesse hebt in het boerenleven ga dan helpen op een boerderij. De kans is dan vrij klein dat jouw boeren collega`s heel positief zijn over de stikstof plannen dus ga dan niet als een anti-stikstof politicus de boeren billenkoek proberen te geven want dan ben jij je boeren vrienden natuurlijk zo kwijt...

Maar dat lijkt mij vanzelf sprekend. 

Tip 7: Grijp hier je kans en sta open voor de mogelijkheden om vrienden te vinden die ook vrienden zoeken.

Let op: Sta open voor persoonlijke ontwikkeling als je weer onder de mensen bent. Anders ben je ze zo weer kwijt. 

Wil je begrip tonen of wil jij graag in contact komen met andere mensen? Plaats dan een reactie.

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.